De auteur brengt in deze prachtige en ingetogen novelle vijf vrouwen bijeen. Twee ongetrouwde vrouwen,een prostituee, een huisvrouwen een lerares ontmoeten elkaar in een magische tuin, even buiten Teheran. Zij ontvluchten de maatschappelijke en seksuele beperkingen waar zij in hun land voortdurend mee geconfronteerd worden. In de tuin, die een metafoor is voor het paradijs, vinden zij de vrijheid en rust om hun eigen lot te bepalen. Het verhaal neemt geleidelijk het karakter aan van een allegorie, waarin de vrouwen uitdrukking geven aan hun dromen en verlangens. De prostituee vindt als enige geluk in een huwelijk met de 'goede tuinman' van het ommuurde paradijs aan de rivier. De overige vrouwen wijzen de omgang met mannen af.

Parsipur weet de levens van de vijf vrouwen op subtiele wijze met elkaar te verbinden en af te zetten tegen de achtergrond van het hedendaagse Iran. Na het verschijnen van Vrouwen zonder mannen werd de auteur gearresteerd en gevangengezet wegens de onverbloemde kritiek op de beperkingen die de vrouw in Iran worden opgelegd.

About The Author